Μία ερώτηση που κάνω πολύ συχνά, είναι για τα όρια. Για το πόσα πράγματα αφήνουμε να περάσουν απαρατήρητα κάνοντας ότι δε βλέπουμε ή ότι δεν ακούμε: Τι ανέχεσαι? Τι δεν ανέχεσαι? αν ήσουνα απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό σου, ποια θα ήταν η απάντηση? Αν αγαπούσες τον εαυτό σου, πως θα ήταν η ζωή σου? Υπάρχουν άνθρωποι που πολλές φορές αισθάνονται πως δεν ανέχονται τον ίδιο τους τον εαυτό. Πίσω από αυτό το συναίσθημα κρύβεται ο καταπιεσμένος εαυτός μας, αυτός που θέλει να βγει προς τα έξω. Για κάποιο λόγο όμως έρχονται στιγμές που ανεχόμαστε πολλά, πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε ότι μπορούμε να αντέξουμε. Βάζουμε προτεραιότητα όλα τα άλλα εκτός από τον εαυτό μας. Αν βάζαμε εμάς στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων μας, τι δεν θα ήταν στη ζωή μας πλέον? Τι διαφορετικό θα κάναμε?

Αυτά που θα γράψετε ή θα σκεφτείτε, μπορεί να σας βοηθήσουν στο τι να κάνετε, την επόμενη φορά που θα έρθετε σε σύγκρουση με ανθρώπους οι καταστάσεις που σας πιέζουν.

Αν πραγματικά αγαπάτε τον εαυτό σας, πως τον προσέχετε? με ποιο τρόπο τον έχετε προτεραιότητα? θα εξακολουθήσετε να κάνετε ότι κάνατε μέχρι τώρα?

… θα ήθελα να μάθω τις σκέψεις σας πάνω σε αυτό το θέμα.

Αν σαν έκανε κλικ αυτό το μήνυμα, τότε μπορεί να θέλετε να διαβάσετε γιατί πρέπει να αγαπάτε τον εαυτό σας σαν να μην υπάρχει αύριο. Μην ξεχνάτε ποτέ, πως όσοι αγαπάτε και στηρίζονται πάνω σας, έχουν ανάγκη να είστε καλά….

Αυτό το τραγούδι είναι σαν ένα γράμμα προς τον ξεχασμένο εαυτό μας:

Ο σιωπών συναινεί.

Αρχαιοελληνικη παροιμια

Όπως πάντα, τα λέμε στην θετική πλευρά της ζωής!


Please follow and like us:

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *